Ines Barber: Dree Engel för Kati

(Aus: „Geiht dat  ok`n beten fixer?“, Quickborn-Verlag 2006)
 

Kati sitt in ehr lütt Wahnung un is schachmatt. Mehrn mang de Kisten hett se sik henpackt, n`Koffi inne Hannen un puust un kiekt sik üm:

Dor in de Kisten weern de goden Böker, dor in de anner de Klamotten för`t rode Krüüz.  Dat schöne Geschirr vun ehr Modder hett se vörsichtig in Zeitungspapeer inwickelt un ok mit lütte Schiller goot uttekent verpackt. De Müll is allang ünnen in Hoff inne groote Tünn. Sammelt sik jümmers fix wat an – ok al in een Joar. So lang leevt Kati  eerst in düsse lüür lütte Wahnung mit Balkon.

Na de Scheidung weer`t Gild knapp un` Job op`n vagelfreen Arbeitsmarkt hett se jo  nich mihr kregen.
`N patente Fro vun 53, Buchhalterin, 30 Joar als Ehfro sülvstännig mit inne egen Firma hölpen. Dat is Vergangenheit. Nützt nix.
Mann wech, Job wech, Existenz wech, Figur wech,
ach de „Wech“-List, de is lang.- Veel to lang.

Nee, op Kati töövt nüms un nix mihr. Keen Paradies in Sicht.
Kati – Katharina  Zucker. So is se op de Welt komen. Zucker! Wat`n appeldwatschen Naam. Na, egentli – as lütt Deern, dor hett se den Naam  geern hatt:
„Sööte sööte Zuckerkati – giff mi mol`n Söten – kannst dien Moder gröten, kannst dien Vader kniepen, glieks will ik  di griepen!“ Kinnerschnack! –

Un denn mit 21 keem Walter. Walter Sauer! Sauer!
De Naam weer Programm. – Achterran is de Minsch jümmers klöker.- So. Kati aten nomol deep dörch un denn makt se dat Finster wiet op.
De Seel schull jo opstiegen un tominst dat warrt wohl klappen.
Kati packt ehr Leevlingsmusik in CD-Speeler.
Französche Chansons, Charles Aznavour…ahhh. Dat striekelt de Seel.

Kati hett de veelen lütten witten Tabletten al an Morrn forts  mit`   Nudelhult kaputt un to Pulver rullt. Nu kippt se allns vörsichtig in`t Glas, Water doröver, Kati röhrt üm un rünner dormit.
Nu is glieks vörbi .-

Se packt sik op dat frisch opschöddelt Bett un makt de Oogen to. –
***
Un denn is se dor – de Döör vun`t Paradies. Kati wunnert sik.
De Döör  is nich gülln. Se is ok nich groot. Dor sünd keene  Engel un Musik kann se ok nich hörn. Nee, de Döör is lütt, scheef, ut Hult un de Farv bläddert hier un dor af.-
Kati gifft de Döör na`t Paradies `n lütten Stoot – nee, dat quietscht dorch wohrhaftig – hebbt se hier baven keen Öl?

Oh – wat`n schönen Goarn! Ole groote Obstbööm, ne Eck blots mit Krüder, de bunten Stauden inne anner Eck un ne lütt Bank.
Kommodig un dor – ehr ole Tante!

Tante Lieschen! Krumm un bi de Arbeit – so as jümmers.
„Tante Lieschen!“, röppt Kati  „Tante Lieschen!“ –
„Kati –mien Deern. Schön wat du mi mol besöken kümmst. Hest al miene Rosen sehn?“ Kati kiekt sik verdattert üm.
„Wat büst du hier denn an`t schuften un marrachen Tante Lieschen! Du kannst di doch nu utrohn. Sett di mol hen – du büst doch woll nich alleen hier baven för den Paradiesgoarn tostännig!“

„Paradiesgoarn? Ik tostännig? Woso..?. Ach so….“
De ole Fro kiekt sik Kati lang an.
„Deern, dat hier  is    m i e n    Paradies. Mien Paradies.”
“Un – un wat schall ik hier?”, frogt Kati ehr ole Tante.
“Du büst wohl oppe Reis. Du gondelst dörch dien Erinnerungen un hest mi funnen. Dat freut mi. Wo geihst du hen, Kati?“

Kati horcht na binnen un will antern, man se kann nich.
„Weet ik nich“, seggt se lies. „Ik heff mi ümbröcht, Tante Lieschen.
Ik kunn ni mihr un un  nu will ik mien Roh un in`t Paradies.“

„As ik miene leegsten Tieden harr“, fangt Lieschen an “ as ik miene leegsten Tieden harr, dor bün ik jümmers inne Goarn gahn. De Planten, de Eer, düsse Luft.
De Joarstieden, bi Sünnschien oder Regen.
Sogor inne  Winter heff ik mi merrn mang den ieskolen Matsch stellt un al överleggt, wolang dat woll no duert  bit dat  de Blömen dat wagt un  vörsichtig wedder den grönen Kopp ut de Eer steekt…Hier bün ik jümmers ik. Ganz dichte bi, bi allns, bi de Natur, bi dat wat mi glücklich makt.
Hier blöh ik op. Dat`s mien Paradies.“

Kati  kiekt de ole Fro an un överleggt. Se buddelt sik in ehr Erinnerungen heel deep trüch – trüchwarts – se is eerst twölf Joar olt – dor süht se woans se inne Köök steiht un in een groten Pott röhrt – dat rüükt so goot…hmm…Tante Lieschen? Tante Lieschen? Wech is se. Keen Goarn mihr dor – nix – wat schall dat?….Man…
dor – dor achtern – dor sünd ganz veele Minschen un luud wart dat…

Miteens steiht Kati meern op`n groten Marktplatz. Op`n Flohmarkt. „Kati!!!“, nee, dor steiht doch ehr beste Fründin.
Se kennt sik al siet de Schooltiet vun`t erste Schooljoar an.
Is fief Joar her, dor is se ünner een  Auto komen un hett Kati trüch laten op de Eer –  vertwiefelt.

Un nu – nu steiht se dor – de beste ole Fründin merrn  in Wech un se hett – wedder – ne ole Koffikann inne Hannen.
„Is de nich wunnerschön?“ frogt se begeistert.
„Christina?“ Kati will`t nich glöven.
„Du hest  jümmers düt Hobby ? Jümmers nich noog ole Koffikannen, olet Gerümpel, al de olen stinkigen Saken, de anner Lüüd wechschmieten doot…“
Christina lacht.
„Ach Kati Zucker – sööte sööte Kati. Giff mi mol`n Söten – kannst dien Modder gröten, kannst dien Vadder kniepen, glieks wüll ik di griepen!  Dat`s doch mien Paradies, Zuckerschnuut.

Hier bün ik ik. Köpen, buddeln, kieken, föhlen, finnen.
Ik stell mi al de Lüüd vör,  de möl düsse Saken hatt hebbt.
Ik pack so ne ole Koffikann – oh – kiek mol- hier-
is de nich wunner- wunnerschön? – Hach.- Ik pack de Kann un  heff`n Füerwark an Gedanken, Geföhln  un Ideen in mien Bregen, in mien Hart.
Ik kann gor nich anners!“

Kati mutt schlucken. Jümmers dat sülve. Man Christina is glücklich.
„Büst du ok ünnern LKW komen oder över diene drögen  Böker inne Firma tosomenklappt?“,
Christina stellt de witte Koffikann wedder op`n Disch un marscheert al toon neegsten Stand. „ Na wat? Wat hett di hierher bröcht – – sööte sööte Zuckerkati? Un- wo geihst du hen?“

„Weet ik nich“, antert Kati. „Ach, tüddel nich. Du hest doch wiß wedder dusend niege Bonscherrezepte prat“,
Christine inspezeert opmerksam ne ole Lantüchte. „Bonscherrezepte?“ Bi Kati rattert dat in Kopp.
Se un ehr lütt  Bonscherköök. Jawoll – dor weern se as Deerns oftins tohopen bin.
Christine weer de Hölpersch un se, Kati Zucker, de beröhmte Bonscherkööksch mit de dullsten Kreatschion. Man – denn – as junge Fro hett se dat allns vergeten un ni nich wedder utprobeert.
Un se harr würklich de leckersten un ok schönsten Lollis un Bonschers tosomenkookt. Man…

…Christine? Christine! Wech.  Se is wech…de Flohmarkt is verschwunnen.
Kati dreiht sik in Kring. „Kumm trüch! Christine! Du schasst mi hölpen! Kumm trüch!“

Un denn kippt se üm. De Bodden schwankt un de Wind hett opdreiht.
Water klatscht in ehr Gesicht un meist geiht se över Bord.
„Wat schall ik?“, ehr Vadder schmitt de kole Zigarette över Bord un kiekt ehr frogend an. Dorbi klammert he sik mit een Hand an`t Stüerrad un mit de anner anne Grootschoot. Dat puust düchtig. Se seilt tosomen alleen  över`t griese Meer.  „Papa?!“ Acht Joar is de Ool al doot, hoch inne Joarn un bös klapprig is he vunne Welt,
man hier an Bord so krall as in siene besten Tieden. Un dor fangt he ok dat Kommandeern al wedder an:

„ Los mien Deern, hol Vaddi mol  ne Buddel Beer ut de Bilge. Man pass op, suust mi dor nich daal, sünst ballerst noch mit`n Kopp anne Luuk un ik krigg womöglich mien Beer nich.
Weer doch schood …hahaha!“

„Papa, nee, ik stüer, du geihst daal.- Mi wart doch jümmers slecht dor ünnen – ik will nich.“

„Jammer nich, ik will`n Beer, zack zack , wenn du di beeilst  wart di ok nich slecht“ .

Jümmers noch de ole Egoist, dinkt Kati, man se krabbelt oordig de dree Stopen in`t Schipp daal un bringt dat Beer.
Dütmol is ehr nich slecht worrn. Wedder klatscht dat Water över de Planken.
De ole Mann lacht un nu fangt he  ok noch dat Singen an.
He froogt nix, he vertellt nix. He seilt un singt. Sien Blick geiht na vörn,
de Hannen sünd bruun un stark. Hier  an Bord hebbt se allns in` Gripp.
He singt luud – de Text is mol wedder ne Eigenkreatschion, man de Melodie stimmt. Hett wat vun flegen Holländer – blots – düt hier – dat is keen Flook, düt hier is Vadder sien  Paradies. Mihr brukt he nich.

He smökt de neegste Zigarette un nickt vergnöögt na Kati hen.
Denn fiert he de Schoot `n beten op, dat Boot kümmt wedder höger un se seilt ruhiger. „Beter so?“ – „Beter“, seggt Kati.

„Un, woans stüerst du op to, Kind?“  Ehr Vadder kiekt ehr stracks inne Oogen.
“Dat heff ik mi allang nich mihr frogt”, antert Kati lies.
„Sööte sööte Zuckerkati – giff mi mol`n Söten – kannst dien Modder gröten, kannst dien Vadder kniepen, glieks wüll ik di griepen! – Kannst di dor op besinnen mien Deern?“
„Is veel to laat, Papa.“
Nu wart ehr doch noch  slecht. De Maag dreiht sik  üm. Dat kümmt seker vun` Wellengang, vun`t Seiln.

Dor röppt ehr Vader: „Los Katharina, spring – spring in`t Water! Nu!“
„Papa, büst du mall? Ik will doch nich versupen!“ antert Kati un is üm de Nees al witt as Kried. „Jump över Bord. Rin in`t kole Water un swimm endlich Deern!“ –

As de Ol markt, dat sien Dochter tögert, brüllt he teemli kott: „Klar zur Wende!“ un dor flüggt se ok al  butenbords.
Dat rummst tüchtig un Kati föhlt – Water hett doch Balken.
Se hett sik de Nees blöödig haut  un allns wat se inne Maag harr geiht bi düt Manöver ok noch glieks över Bord.

Se rappelt sik hoch. Mit weeke Knee un heel vörsichtig geiht Kati na de Badstuuv.
Ut den  Speegel kiekt ehr een Fro mit blödige Nees verwunnert an.
Kati dreiht dat Water op un as dat ieskolt ut den Hahn löpt wascht se sik ehr Gesicht.
De Hannen bevert noch`n beten.
Denn trocknet se sik af un kiekt nomol – sinnig – in` Speegel.

Sööte sööte Zuckerkati – giff mi mol`n Söten – kannst dien Modder gröten, kannst dien Vader kniepen, glieks will ik di griepen!“

Dat se dor nu eerst op komen is. Se schüttkoppt un smuustert.
Man – för düt Ünnernehm  wart se nu wohl ne gröttere Köök för bruken.
Kati kiekt sik in ehr lütt Wahnung üm.
Överall Kisten un allns akkrat verpackt.

Wedder op`n Weg!

ib_019_0300